وقتی به طبیعت نظری می افکنیم می بینیم همه چیز دارای هدف غایی هستند و برای آن تلاش می کنند که این تلاش به نظر می رسد برای به غیر از انسان،به ویژه نباتات و حیوانات، بیشتر از روی غیرارادی برنامه ریزی شده است، یعنی بر اساس طبیعت و غریزه خودشان به فعالیت می پردازند و در جهت رشد کامل خودشان حرکت می کنند، اما با این وجود به این معنی نیست که نباتات و حیوانات نیز برای رسیدن به اهداف غایی خودشان با موانعی مواجه نمی شوند، اما هیچ وقت تسلیم موانع نمی شوند بلکه یا با شرایط جدید سازگاری می کنند و به رشد خودشان ادامه می دهند یا اینکه به قابیلت های جدیدی دسترسی پیدا می کنند و به این طریق به رشد خودشان ادامه می دهند و به سمت هدف غایی خودشان حرکت می کنند. درواقع بودن و شدن نه تنها برای انسان بلکه برای موجودات زنده دیگر نیز همراه با سختی و رنج و کوشش و کشش است، برای همین است مثلاً خیلی نباتات با وجود قرار داشتن در شرایط مناسب، باز از بین می روند ولی برخی نباتات در شرایط سخت هم وجود خودشان را حفظ می کنند و پایداری و حیات خودشان را ادامه می دهند. انسان ها نیز برای رسیدن به اهداف خودشان، مدام با موانعی روبرو می شوند و این از نظر منطق طبیعی این جهان آفرینش، معقول به نظر می رسد یعنی موانع ، لازمه اهداف ماست و وقتی ما اهدافی را برمی گزینیم در همان موقع در واقع به ظهور و بروز موانع متناسب و نامناسب با اهداف خودمان کمک می کنیم، یعنی اگر هدفی انتخاب می کنیم یعنی در اصل باید خودمان را برای روبرو شدن و پشت سر گذاشتن یک سری موانع آماده کنیم، معنی دیگر این عبارت این است که اگر هدفی برنگزینیم، لزوماً موانعی نیز نخواهیم داشت.
وبلاگ روانشناسی معلولان جسمی حرکتی
